Sunday, April 22, 2007

فهمیدم چرا غمگینمممممممممممممممممممممممممممممممم........
از ترس عمق دریا و طوفانی که گرفته پارو زدن یادم رفت!!! و اینکه حتی اگه خوب شنا ندونم هم بلدم چشامو ببندم و دراز بکشم رو آب،آروووووم باشم و به نقاشی های رنگارنگم فکر کنم و عکس هایی که گرفتم و خط خطی هایی که کردم، تا آب منو ببره و برسونه به جایی...
آخه بابا یادم داده که هر چی بیشتر دست و پا بزنی بیشتر می ری تو آب...چطور یادم نبود!!!
چطور یادم نبود که من توی این دنیا وسایلی برای آویزون شدن دارم!هنرم یادم رفته بوووووووووووووووودددد!
هرچند دیروز به خاطر یه دوست هم غمگین بودم ولی کسی که بلده تو رنگ ها و خطها گم بشه می تونه تو طوفان هم چشاشو ببنده و آروم بگیره....

Sonay Ardi at 11:34 PM

0comments

0 Comments

Post a Comment

She lay in bed all night,

watching the colours change